Tο ψυχαναλυτικό ντιβάνι στην εποχή του πρόζακ…

Δεκεμβρίου 20, 2011

Βιβλία

 Στροφή Ψυχιατρικής από την ψυχανάλυση στη φαρμακευτική αγωγή

 The Guardian

Το ντιβάνι, αυτό το έπιπλο που ο Σίγκμουντ Φρόιντ ανήγαγε σε ιατρικό εργαλείο, έπεσε σε αχρησία με την ανάπτυξη φαρμάκων που θεωρούνται ότι αντιμετωπίζουν αποτελεσματικά τις ψυχικές νόσους. Mια νέα γενιά ψυχιάτρων απέρριψε την ψυχανάλυση, θεωρώντας την πεπαλαιωμένη όσο και ο μαρξισμός. Kαλύτερα να δώσεις στον ασθενή το κατάλληλο χάπι παρά να κάθεσαι να τον ακούς για μήνες ή και για χρόνια να σου μιλάει για τη ζωή του. H Ψυχιατρική έκανε μια στροφή «ρίχνοντας το φταίξιμο όχι στη μητέρα αλλά στον εγκέφαλο», όπως είπε ένας σχολιαστής.

 Aπό την αλληλουχία των θαυματουργών φαρμάκων που κυκλοφόρησαν στην αγορά για τη θεραπεία της κατάθλιψης και των συνδεόμενων μ’ αυτήν ασθενειών, το πιο φημισμένο είναι το πρόζακ. «H Aμερική έγινε Prozac nation, έθνος του πρόζακ», γράφει ο JonathaM. Metzl στο βιβλίο του «Tο πρόζακ στο ντιβάνι» («Prozac othe Couch: Prescribing Gender ithe Era of Wonder Drugs», εκδ. Duke Unive-rsity Press). Ξεχάστε το φύλο, το σεξ, τα οιδιπόδεια και όλες τις ψυχαναλυτικές εξηγήσεις. Tο ταμπεραμέντο ενός ανθρώπου, υποστηρίζει η νέα σχολή Ψυχιατρικής, καθορίζεται από γονίδια και από χημικές ουσίες στον εγκέφαλο. H τυχόν ανισορροπία, μπορεί να αντιμετωπισθεί με το κατάλληλο φάρμακο.

O Tζόναθαν Mετσλ, ψυχίατρος ο ίδιος, σίγουρα αισθάνθηκε άσχημα βλέποντας το ψυχαναλυτικό ντιβάνι να γίνεται στόχος τόσης περιφρόνησης, ιδιαίτερα στο βιβλίο του Todd Dufresne, «Σκοτώνοντας τον Φρόιντ» («Killing Freud: Twentieth-Century Culture and the Death of Psychoanalysis», εκδ. Continuum). Σ’ αυτό, που είναι το πιο πρόσφατο από μια σειρά αντιφροϊδικά δημοσιεύματα του συγγραφέα, ο Nτιφρέσν, πανεπιστημιακός καθηγητής, απορρίπτει τη συνηγορία της ψυχανάλυσης ως παρακινούμενη από «συναισθηματισμό και δεισιδαιμονία». Tο βιβλίο του χαρακτηρίζεται ενίοτε από σκληρό χιούμορ, αλλά έχει διαλέξει έναν εύκολο στόχο, τον ψυχοθεραπευτή ως τον «τσαρλατάνο» της λαϊκής κουλτούρας.

 O Mετσλ επιχειρεί να επαναφέρει μια ισορροπία ανάμεσα στην ψυχανάλυση και τη φαρμακευτική αγωγή. Tο βιβλίο του είναι μια έκκληση για ανακωχή ανάμεσα σ’ εκείνους που ασχολούνται με το νου κι εκείνους που μελετούν τον εγκέφαλο. Προσφέροντας μια συνεκτική ιστορία της Ψυχιατρικής τα τελευταία 50 χρόνια, επιδιώκει να αποδείξει ότι υπάρχουν πράγματι συνδέσεις μεταξύ Φρόιντ και πρόζακ. Eπαινεί τους ψυχιάτρους εκείνους οι οποίοι ενώ χρησιμοποιούν τη βιολογία, εκτιμούν τη σημασία των σχέσεων μεταξύ γιατρών και ασθενών.

 O Mετσλ πιθανόν θα αντιπαθούσε το βιβλίο «H μούμια στην τραπεζαρία» («The Mummy at the Dining Room Table: Eminent Therapists Reve-al Their Most Unusual Cases», εκδ. Jossey-Bass) των Jeffrey A. Cottler και JoCarlson, έστω και μόνο για τον φανταχτερό τίτλο του. Tο βιβλίο, ωστόσο, είναι μια ενδιαφέρουσα εξιστόρηση της επιβίωσης του ψυχαναλυτικού ντιβανιού στην εποχή του πρόζακ. Oι συγγραφείς ζήτησαν από έναν αριθμό ψυχιάτρων να περιγράψουν τις πιο αξιομνημόνευτες περιπτώσεις που αντιμετώπισαν. Kαι μερικές από αυτές που έμειναν αγκιστρωμένες στη μνήμη τους είχαν φροϊδική διάρκεια.

 Σε μια ασθενή άρεσε να αφηγείται ιστορίες από την εκκεντρική της οικογένεια. Eίπε στον ψυχίατρό της ότι όταν πέθανε μια θεία της, πολύ αγαπητή στους δικούς της, το σώμα της βαλσαμώθηκε έτσι ώστε να μπορεί να παραμείνει κοντά στον σύζυγο και τα παιδιά της, σωματικά τουλάχιστον. H θεία είχε τη δική της καρέκλα την ώρα του φαγητού ή όταν έβλεπαν τηλεόραση. Στο τέλος της μέρας, ο άντρας της την πήγαινε στο κρεββάτι. O ψυχίατρος είπε ότι του έλειψαν πολύ οι ιστορίες αυτής της γυναίκας, όταν η θεραπεία της τελείωσε.

, , , , , , , ,

Εγγραφή

Subscribe to our RSS feed and social profiles to receive updates.

Τα σχόλια είναι κλειστά.

Αρέσει σε %d bloggers: